Gries revisited slot

Vrijdag – Naar Innsbruck

180302 - Gries 047Ons buskaartje is ook geldig om met de bus naar Innsbruck te gaan en wij hadden gepland om dat tijdens deze week een keer te doen. Jan en Rian gaan met ons mee, terwijl een deel van de groep de pittige wandeling naar de top van de Jufenalm onderneemt onder leiding van Hugo. Kees en Nettie zouden dat ook doen, maar zien er vanaf en maken in plaats daarvan de wandeling rondom het hotel, die we eerder deze week al eens maakten. Onze bus vertrekt om kwart over tien en gaat naar het zo’n 600 meter lager gelegen Innsbruck in het dal van de Inn. Bij deze reis zien we dat de hoeveelheid sneeuw op daken, bergen en weilanden allengs minder wordt. De bus zet ons af voor het centraal station en wij gaan naar het oude centrum met de bedoeling een stadswandeling te verkrijgen bij de VVV. Op  de kruising waar de Leopoldstrasse overgaat in de Marie-Theresienstrasse zien we de Triumphporte, opgericht in 1765 naar aanleiding van het huwelijk van de latere keizer Leopold II met Maria Ludovica. Dat feest eindigde overigens in mineur door het plotselinge overlijden van de vader van de bruidegom, keizer Franz I. Aan de ene kant van de poort is dan ook de vreugde van het huwelijk uitgebeeld, aan de andere kant het verdriet voor de dood van de keizer. Kijkend onder de poort door zie de majestueuze aanblik van de Tiroler Alpen. Aan het einde van de fraaie Marie-Theresienstrasse is het (tijdelijke) onderkomen van de VVV. Buiten staan 2 bakken met kaarten van stadswandelingen, allebei leeg en op mijn vraag aan de chagrijnige medewerkster of ze er nog meer heeft zegt zij dat als de bakken leeg zijn er geen meer zijn. De gevels in deze straat zijn stuk voor stuk prachtig en we fotograferen alles ruimschoots. In de dure winkel van Swarovski vergapen we ons aan prachtige dingen en het valt op dat niemand iets koopt, maar er staat zeker 40 man (beveiligings)personeel.

180302 - Gries 065We gaan een koffietentje binnen, waar bij binnenkomst de sigarettenrook ons in het gezicht waait en we gaan daarom snel weer naar buiten om een alternatief te zoeken. We hebben geluk een heel leuk klein koffiebarretje te ontdekken, waar heerlijke cappuccino en latte macchiato op ambachtelijke wijze wordt bereid. Het duurt even voor de drankjes komen, maar dan heb je ook wat. Na een enige tijd komen 4 Belgische dames van ons hotel hier ook binnen, die vandaag ook naar Innsbruck zijn gekomen. Zij geven ons de tip om ook zeker het likeurmuseum te gaan bezoeken. Omdat het idee van de stadswandeling via de VVV mislukt is zoek en vind ik een wandeling op internet, maar het blijkt lastig om die zonder voorbereiding goed te volgen, zodat we na de koffie maar een beetje gaan dwalen in de stad. Het likeurmuseum is daarbij de eerste stop en is een hele leuke ervaring. De enthousiaste verkoopster laat ons alles proeven wat we willen en na afloop daarvan kiezen we de lekkerste drankjes in leuke flesjes van Adam en Eva. Daarna wandelen we naar de Inn via de oude binnenstad weer terug naar het station, waar we de bus van ca 3 uur weer terug naar het hotel nemen. Hannie en ik nemen ons voor hier zeker nog eens terug te komen met de camper voor de stadswandeling. De middag eindigt zoals die van gisteren: met Maasrikken, waar de gemoederen ietsje minder hoog oplopen.
Voor de avondbridge heeft Hugo een vorm van viertallen voorbereid met een ingewikkeld schema en door zijn wat knullige uitleg ging de eerste ronde nogal stroef van start. De essentie was dat iedereen alleen de spelborden van een bepaalde kleur mocht spelen en dat had eigenlijk niemand echt door. Na die eerste ronde keerde de rust terug totdat na de zesde ronde de score moest worden berekend samen met het nevenpaar. Ook dat werd niet door iedereen begrepen. Door de opzet van de zitting kregen wij dezelfde tegenstanders als op de laatste avond van de parencompetitie, hetgeen wij iets minder vonden.

Zaterdag – de uitslag

180303 - Gries 087Op zaterdag gaan we met onze eigen groep, Jan en Rian, Nettie en Kees, Harrie, Kitty en Josje en wijzelf met de bus weer naar Kühtai voor een wandeling rondom een stuwmeer net buiten dat skidorp. Het is een prachtige, niet al te lange wandeling en het is schitterend om te zien hoe Josje, de hond van Harrie en Kitty, geniet van het rennen in de sneeuw. Na  afloop nemen we een drankje op een van de zonneterrassen van Kühtai en iedereen is het erover eens dat de kwaliteit van het gebodene erg goed is. Na afloop in het hotel gaan we nog even Maasrikken, waarbij de Jagerthee die Jan en Rian bestellen wel heel erg sterk lijkt te zijn. Het ruiken aan de beker alleen al beneemt je de adem. Jan drinkt het snel op en wordt erg dronken tot zeker na het diner, Rian laat de helft staan.

180303 - Gries 103Daarna doen we een spelletje Dixit, zodat Hannie dat niet voor niks heeft meegesleept vanuit Tilburg. Iedereen die meedoet vindt het een heel leuk spel en ook omstanders genieten mee.
Na het diner, om half negen wordt er een traditionele groepsfoto van alle deelnemers gemaakt en wie waren te laat voor deze foto? Jan en Rian natuurlijk, maar ik geloof niet dat iemand dat gemerkt heeft.

180303 - Gries 090Daarna gaan we allemaal terug naar de eetzaal voor de uitslag. De oude Gerard bedankt iedereen voor de klandizie en dan is het grote moment aangebroken dat Hugo de uitslag van het bridgen bekend maakt. Al bij zijn eerste woorden is duidelijk dat wij gewonnen hebben, want hij zegt dat het met pijn in zijn hart is dat er geen Belgisch paar heeft gewonnen maar een Nederlands paar: WIJ dus! Net als 6 jaar geleden, toen wij ook al wonnen, maar toen sprak Hugo nog van een grote verrassing dat er geen Belgen hadden gewonnen. Iedere deelnemer krijgt een pluchen beest en mag kiezen tussen wijn en kussens en wij gaan voor de wijn. De rest van onze groep is heel dicht bij elkaar geëindigd, waarbij Harrie en Finke als eerste worden genoemd op de 17de plaats met 48,42%, gevolgd door Jan en Rian met 48,13% en op de 19de plaats Nettie en Kees met 48,06%. De plek van Jan en Rian werd mede bepaald door hun dramatische vierde score van 39,92%, die volslagen onverwacht kwam! De beheerder van het hotel heeft nog een verrassing in petto voor Nettie en Kees. Zij zijn dit jaar voor het tiende jaar in dit hotel geweest en dat wordt allemaal geregistreerd. Als  dank krijgen ze een kistje met een lekker drankje en een mooi schilderij van de omgeving waarin het hotel staat. Nettie is er duidelijk mee verguld. Dat gaat een mooi plekje krijgen in hun nieuwe huis. Na afloop van de uitslag nog een laatste drankje en als iedereen het verblijf betaald heeft het vervolg van het spel Dixit in het restaurant. Om een uur of 11 gaat iedereen naar bed, want het is morgen vroeg dag voor de terugreis naar huis.

Zondag – Naar huis

Om halfacht zitten we al aan het laatste ontbijt in Sporthotel Antonie in Gries im Selrain en onze koffers staan dan ook al in de hall. Kort na acht uur nemen we afscheid van iedereen die er nog is en ik troost Hugo met de woorden dat wij volgend jaar niet komen, zodat er misschien weer een paar Belgen kunnen winnen. Jan rijdt het eerste stuk, waarbij we de grens met Duitsland weer oversteken en volgens de routeplanner kunnen we kort na vieren thuis zijn als we verder niet pauzeren en er geen files op onze weg komen, maar dat blijkt valse hoop te zijn. Het eerste deel van de reis verloopt voorspoedig, maar al snel komen er rode stukken in de route op Google Maps, hetgeen wil zeggen langzaam rijdend of stilstaand verkeer. Langzaam maar zeker zien we de prognose van onze thuiskomst slechter worden. Als Jan twee uur gereden heeft neem ik het stuur over voor mijn portie van de rit. Bij een snelwegrestaurant nemen we onze pauze om onze behoefte te doen, het middageten op te eten en onze benen te strekken. Na een klein half uur kruipt Rian achter het stuur om een uur of twee te rijden en als die voorbij zijn zegt ze ook direct dat ze die taak over wil dragen. Omdat Hannie toch liever niet wil rijden in de schakelauto van Jan en Rian en ik een flink dutje heb kunnen doen bied ik aan het volgende stuk te rijden. Als ik wegrijd geeft de routeplanner aan dat er nog 3 uur en 40 minuten te rijden zijn met een aantal onderbrekingen wegens file. Als ik een half uur gereden heb staat er nog 3 uur en 38 minuten! Op dat moment zie ik de remlichten van de voorliggers oplichten en ik rem een beetje bruusk en alles komt nu helemaal tot stilstand. Na enige tijd beginnen mensen uit hun auto te stappen en naar het viaduct verderop te lopen om te zien wat er aan de hand is. De hulpdiensten komen in groten getale aanrijden. We zien meerdere politiewagens en ziekenwagens en zeker 5 brandweerwagens met loeiende sirene langsrijden. Na anderhalf uur beginnen mensen in te stappen en gaan de auto’s weer rijden, eerste stapvoets en al snel op normale snelheid van de snelweg. Als wij de plaats van het onheil passeren is er nauwelijks nog iets te zien van wat er is gebeurd. Een dag later heb ik via Twitter achterhaald wat er daadwerkelijk gebeurd is.

180304 - Gries 104Een automobilist met bijrijder reed op de A61 in de richting van Koblenz. Tussen de afslag Bad Kreuznach en Kreuz Nahetal haalden zij een auto in over de vluchtstrook. Plotseling verloor de chauffeur de macht over het stuur, raakte de vangrail en kwam daardoor in botsing met het net ingehaalde voertuig, dat tegen de middenbermvangrail werd gedrukt. Beide voertuigen kwamen dwars op de twee rijbanen tot stilstand. Door rondvliegend materiaal werden ook twee achteropkomende voertuigen beschadigd. De politie kreeg bij de opname van het ongeval een vermoeden dat er alcoholgebruik in het spel was en bij de test bleek de chauffeur een alcoholpromillage van 2,95 te hebben en hij had bovendien geen rijbewijs, zodat hij meerdere boetes tegemoet kan zien. Bij het ongeval vielen slechts twee lichtgewonden die in het ziekenhuis werden verzorgd.

Als Rian en ik niet even daarvoor van plaats verwisseld waren, zouden we wellicht vlak in de buurt van het voertuig dat het ongeval veroorzaakte hebben gereden! Het is nu inmiddels vijf uur en er staat voorbij Koblenz nog een file op ons te wachten en we besluiten om kort daarvoor een restaurantje in een vlak bij de snelweg gelegen dorpje te zoeken en ook te tanken. Het toeval brengt ons bij het Grazer Stuben vlak bij Bad Neuenahr-Ahrweiler, een alleraardigst klein restaurantje gerund door twee bejaarde mensen met echt hart voor de zaak. Net als in Hockenheim nemen we Wiener Schnitzels met frites maar alleen Rian neemt daar nu een wijntje bij. Tegen halfacht gaan we weer verder en na het tanken rijden we zonder verder oponthoud, maar wel in de stromende regen naar Tilburg, waar Jan en Rian ons thuis afzetten. Na een hartelijk afscheid gaan zij door naar huis om de honden eten te geven. Een mooie vakantieweek zit er weer op!

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.