Gries revisited deel 2

Woensdag – wandeling Kühtai

180228 - Gries 029Het is alweer woensdag, vandaag komt Zaagmans. Wij gaan met de groep per bus naar Kühtai, de dichtstbijzijnde bergtop en ski-oord, waar ik 6 jaar geleden mijn eerste en enige skiles heb gevolgd. De gasten van het hotel hebben een pasje voor de bus gekregen, zodat dit helemaal gratis is. De temperatuur is nog steeds dik 10 graden onder nul, maar doordat er geen wind is en wij onder een strakblauwe hemel in de zon lopen is het – mits goed aangekleed – helemaal niet onbehaaglijk. De bus is in een half uur boven op een top van ruim 2000 meter en onze wandeling brengt ons zelfs naar de gaststube Graf Ferdinandhaus op 2150 meter. Het is een stevige, maar schitterende wandeling door de sneeuw met aan alle kanten uitzicht op de wit besneeuwde toppen en ski-pistes, waar druk gebruik van wordt gemaakt. Ieder op zijn eigen tempo bereikt de top, waarbij ruimschoots foto’s worden  gemaakt met digitale camera’s en gsm om de indrukken vast te leggen. Boven aangekomen nemen we een kop koffie of thee alvorens de terugtocht wordt aangevangen. De wandeling is ongeveer 3,5 kilometer met een stijgingspercentage van 8,75. Weer terug beneden aangekomen over dezelfde route blijft een deel van de groep achter om nog even te genieten van een drankje in de zon, terwijl de rest, waaronder wij tweeën, terug gaan naar hotel. De rest van de middag hebben we weer nodig om zaken te regelen voor onze overbruggingshypotheek, wat met behulp van de hotelreceptie prima is gelukt.

180228 - Gries 034De middag kabbelt daarna rustig richting 18.00 uur, het tijdstip waarop het diner zo ongeveer begint en daarna bridgedrive nummer 3. In het begin daarvan is Hannie niet helemaal bij de les en ze speelt 4 harten gedoubleerd min vijf en laat de tegenstander 1 schoppen gedoubleerd plus twee maken. Gelukkig kunnen we ons nog goed herpakken en sluiten de avond af met een vijfde plaats met ruim 59%. Het systeem is dat na drie dagen de tussenstand wordt opgemaakt waarmee voor de laatste avond een indeling wordt gemaakt in twee groepen van respectievelijk 10 en 16 paren die in twee lijnen gaan spelen in topintegraal. Het verbaast ons niet dat wij in de tussenstand op de eerste plaats staan. Ook Jan en Rian bereiken de hoogste lijn met een tiende plaats, maar Kees & Nettie en Harrie & Finke belanden in de tweede groep.

Donderdag – Wandeling Gleirsch Alm

180301 - Gries 039Vandaag gaat de groep met de bus dezelfde kant op als gisteren, maar we stappen sneller uit voor een wandeling naar een van de bergstubes op de Gleirsch Alm. Een mooie wandeling door het bos met stevige stijgingspercentages, waar sommigen van de groep de handen aan vol hebben. Ergens halverwege is er een splitsing van twee wegen die allebei bij de stube uitkomen, maar waarvan de linker mooier maar ook veel zwaarder is. Een deel van de groep gaat rechtdoor en wij – bikkels – slaan linksaf. Het was niks teveel gezegd, want het gaat inderdaad pittig omhoog. Links en rechts gaan de jasjes open om de zweetdruppels de ruimte te geven maar het is gelukkig niet ver meer naar de stube waar we ons een kop koffie met apfelstrudel goed laten smaken. Jan neemt Kaiserschmarren, een variatie op de Hollandse pannenkoek, en vertelt het verhaal van het treinongeluk uit zijn jeugd. Hij had net zijn rijbewijs en moest met varkens in de aanhanger naar de varkensmarkt in Den Bosch en er was hele dichte mist. Aangekomen bij de onbewaakte spoorwegovergang draait Jan de raampjes aan beide kanten open om te horen of er een trein aankomt!!!! Hij hoort niks en geeft geweldig gas, maar dan ziet hij de koplampen op zich afkomen en wordt wonder boven wonder later wakker in de sloot met slechts een hoofdwond. De trein had vlak achter de voorstoelen de auto doormidden gespleten. Omdat de chauffeur niet werd gevonden ging men ervan uit dat deze was overleden. Jan wou een stoere foto laten maken voor in de krant, maar dat vond moeder Maas niet goed.
Het is nog vroeg als we weer terug komen in het hotel en dan is het natuurlijk weer tijd voor het maasrikken. Vooral tijdens de vrije ronden op het eind komen de emoties los, vooral omdat wij nog steeds niet gewend zijn aan de afwijkende regels van het spel ten opzichte van gewoon rikken, maar leuk is het wel.

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.