Elberoute – Riesa

weer: warm 27 graden, matige zo wind
afstand: 85 km
gemiddelde: 17,5 km/u

Op tijd vertrekken

Vandaag hebben we goede weersvooruitzichten en we hebben een lange tocht van 85 km voor de boeg naar Riesa, dus we zijn aan de vroege kant vertrokken. We verlaten Pretzsch via dezelfde weg als we gisteren zijn binnengekomen, maar voor de afslag naar de veerpont gaan we nu rechtsaf richting Priesitz. Vandaag zal in het teken staan van zoeken naar mogelijkheden om routeverkortingen te vinden. Vanuit Priesitz kunnn we langs de drukkere B182 of de Elberoute, een keuze die vandaag steeds opnieuw kan worden gemaakt. We kiezen voor de Elberoute, waar een klimmetje getekend is in een weg zonder fietspad. In de praktijk blijkt dat een klimmetje van niks te zijn. Als we even later langs de spoorlijn naar Dommitsch rijden komen we stukken tegen waar we veel zwaarder moeten klimmen, maar dan staat er niks in het boekje.
Vlak voor Dommitsch passeren we een boom waarin naast afstanden naar Duitse steden ook afstanden naar wereldsteden als New York en Hongkong staan vermeld. Ziet er heel leuk uit. Volgens de boom is de afstand naar Riesa nog 70 km en dat valt ons wel wat tegen, maar zal achteraf toch precies blijken te kloppen. We vervolgen naar Drebligar, Elsnig, Mockritz en Döbern alvorens we Targau bereiken. Daar haalt Hannie wat boodschappen bij de Aldi en als ze terug komt meldt ze dat ze een halve liter verse melk heeft gekocht. Dat is voor het eerst dat ik Duitsland verse melk ga krijgen, dus dat is goed nieuws. Targau heeft een prachtige burcht, het Schloss Hartenfels. Na Losswig kunnen we voor het eerst kiezen voor de B182, aangezien hier onlangs een prachtig nieuw fietspad is aangelegd. Dan komen we aan bij de erste Deutsche Radfahrerkirche in Wesswig en waar anders kunnen we beter ons middageten nuttigen dan op deze gewijde grond, met verse melk nog wel. Dat laatste blijkt echter tegen te vallen, want Hannie blijkt Buttermilk te hebben gekocht ofwel karnemelk en als ik ergens niet van hou ….. De bedoeling was goed zullen we maar zeggen. Na de lunch gaan we weer verder naar Kranichau, Döbelitz, Belgern en komen dan aan in Dröschkau, waar een gezellig tentje ons lokt om een fris flesje limonade te drinken en even uit te puffen in de schaduw, want het is heet vandaag in de volle zon. We horen dat er inmiddels een brug ligt naar Mühlberg, dus we moeten het vandaag de hele dag zonder veerpont stellen. Mühlberg lijkt weinig op te hebben met de Elberoute fietsers want de wegen waar we in deze gemeente over moeten rijden zijn van die grove kinderkopjes, zodat we al schuddend het stadje doorkruisen. Na Mühlberg lijken we weer te kunnen kiezen voor de B182, maar het fietspad houdt al na 200 meter op, dus moesten we toch weer terug naar de Elberoute. Na Borschütz en Kreinitz rusten we nog eenmaal in Zschepa, waarna we alleen nog Gohlis moeten passeren alvorens we Riesa bereiken. Het laatste stuk worden we veel geplaagd door stukjes weg met kinderkopjes, iets wat we sowieso veel gehad hebben in dit deel van Duitsland.

Elbequelle

We steken de Elbebrug over naar Riesa. Aan de overkant van de brug zien we een kunstwerk, dat een beetje op een uit de kluiten gewassen totempaal lijkt, maar dan verroest. Een prachtig onderwerp met Hannie erbij natuurlijk.
Het eerste hotel blijkt volgeboekt, maar het tweede heeft nog één kamer en dankbaar dat verder zoeken ons bespaard blijft, nemen we onze intrek in hotel Sachsenhof. Na de douche lopen we even door de winkelstraat waar ons hotel staat, maar veel bezienswaardigs is hier niet te zien en het kunstwerk Elbequelle dat we in het boekje hebben gelezen kunnen we niet vinden.
We gaan ook maar in ons eigen hotel eten. Hannie neemt een frisse salade met stukjes kip, ik neem de gebakken forel. En hoewel ik gisteren zei dat ik het lekkerste had gegeten van de hele tocht, moet ik dat nu weer zeggen: ik kan me niet herinneren ooit zo’n lekkere forel gegeten te hebben en dat voor 9,90! We vragen de ober of hij weet waar de Elbequelle staat en dat blijkt de roestige totempaal geweest te zijn, dus zonder het te weten hebben we die al gefotografeerd.

We scoren nog een lekkere ijsco aan de overkant en zoeken dan onze kamer maar op.


Dit bericht is geplaatst in Fietsvakantie. Bookmark de permalink.