Bridgevakantie Gries im Sellrain, zondag

Tja, aan alles komt een eind, de tijd vliegt als je plezier hebt, er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan, het was mooi maar veel te kort, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan met spreekwoorden die ons gevoel van “jammer dat het er al weer op zit” perfect beschrijven. Maar het is niet anders. Voordat wij naar ons laatste ontbijt gaan, zijn Rian en Jan, Lucia en Ad, Jeanne en Harrie en Nettie en Kees al vertrokken. Wij willen rond negen uur vertrekken en nemen afscheid van de mensen die we deze week hebben leren kennen. Gaan we het nog eens doen? Wie weet, maar het was een fantastische week.

De TomTom van Cees wordt geprogrammeerd met “naar huis” en CD 3 wordt opgezet. Nog voor negenen reizen we af richting de snelweg naar Innsbruck om via de Fernpass Oostenrijk weer te verlaten. De benzine is hier een dubbeltje of drie goedkoper dan thuis, dus we willen zo laat mogelijk nog even tanken. Een uurtje later rijden we Duitsland binnen. Het schiet lekker op en onze eerste pauze houden we pas na ruim 400 kilometer tussen Stuttgart en Karslruhe. De tweede bij Koblenz op een raststätte met prachtig panorama uitzicht over een bocht in de Moezel. Naarmate we de Nederlandse grens naderen verslechtert het weer en op het laatst rijden we in zware regenval waardoor het zicht minimaal is en het echt opletten geblazen is. In Nederland worden de omstandigheden gelukkig beter, maar als we Eindhoven naderen horen we op het nieuws dat de snelweg bij Oirschot versperd is door een ongeval met een vrachtwagen met aardappelen. We nemen het zekere voor het onzekere en nemen de route binnendoor over Boxtel; achteraf een goed idee!
Voor zessen zijn we weer in Tilburg en dan is een ritje langs Lucullus snel gemaakt voor een saté-menuutje. s’avonds nog even de auto omruilen met Jeske en dan is alles weer normaal: we zijn weer thuis.

Dit bericht is geplaatst in Bridge. Bookmark de permalink.