Isla Cristina

Dag 1

Na twee dagen is het al gedaan met het mooie weer. We worden wakker met een grijze lucht en stevige regen. We vertrekken om 11 uur van camping Playa Las Dunas de San Anton, al met al een prima camping ondanks het momentje van de receptioniste. De toiletgebouwen zijn geweldig en alles is strak georganiseerd. Het enige echte minpunt is de ondergrond van zand, zeker met dit slechte weer. We gaan vandaag naar Isla Cristina, een plaatsje aan de Costa de la Luz vlakbij de Portugese grens. Een rit van 250 km, terwijl het hemelsbreed niet eens zover is, maar dat komt doordat je om het Parque Nacional de Doñana heen moet rijden, via Sevilla. Het grootste deel van de dag rijden we in de stromende regen en bereiken onze bestemming om drie uur. Dat is een spiksplinternieuwe camperplaats, twee maanden geleden geopend, met de naam Camper Park Playas de Luz. Zeer fraai aangelegd met veel plekken en alle voorzieningen, gelegen in een prachtig natuurgebied met veel vogelsoorten, waaronder de flamingo. Eerst houden we ons bezig met de planning van de terugreis en klimmen dan op de fiets voor een ritje naar Isla Cristina. Eerst gaan we kijken bij de playas langs de atlantische kust en daarna door het alleraardigste centrum. Er is een werkelijk prachtige witte kerk en het centrum is heel gezellig met talloze restaurantjes, die allemaal voor onze Nederlandse begrippen veel te laat open gaan. Terug op de CP maak ik de foto van de grootste camper die ik ooit zag, met aanhangwagen voor de personenwagen. In de loop van de avond zien we nog flink wat Spaanse campers aankomen, waarschijnlijk in verband met de Halloween viering morgen.

Dag 2

In de nacht heeft het bijna voortdurend geregend, maar bij het ontbijt trekt het open en wordt het droog. Gelukkig maar, want vandaag staat er een mooie fietstocht op het programma. Op de CP wordt vandaag Haloween gevierd en één van de camperaars is de geluidsinstallatie aan het testen met Bad van Michael Jackson als wij om 11 uur het terrein afrijden in de richting van Ayamonte. Dat is een aardig dorp waar wij even rustig rondkijken en in afwachting van de veerpont een kop koffie nemen met ieder een gebakje voor het luttele bedrag van 6,10. Het weer ziet er inmiddels weer heel dreigend uit, maar we gaan toch maar verder en hopen er het beste van. De pont brengt ons over de Guadiana, de rivier die hier de natuurlijke grens vormt met Portugal. Aan boord raken we aan de praat met een Duitse lange afstandfietser, die de laatste drie maanden vanuit Duitsland naar hier is gefietst en gaat overwinteren in de Algarve. We komen aan in Vila Real de Santa Antonio in Portugal en fietsen langs de rand van een prachtig bos naar Monte Gordo. Dat is een mondaine badplaats aan de Atlantische Oceaan en heel gezellig om doorheen te fietsen, zeker nu het weer helemaal is opgeklaard. We fietsen over een prachtig bospad terug naar de veerpont, nemen de terugweg naar Ayamonte en fietsen van daaruit naar Isla Canela. Behalve de eerste weg vanmorgen hebben we vandaag bijna alles over prachtige fietspaden kunnen rijden en ook hier is dat het geval. Isla Canela is een typische badplaats met een onafzienbare rij appartementencomplexen en we komen aan in de jachthaven van Punta de la Mojarra, waar we de veerpont kunnen nemen over de Rio Carrerras naar Isla Cristina. Nou is veerpont een groot woord voor het scheepje dat reeds vol zit met passagiers als wij ons net op tijd melden voor de overtocht. De schipper legt onze fietsen op de voorplecht en wij kijken elkaar aan met een blik van als dat maar goed gaat. Ik zag de fietsen al roemloos naar de diepte gaan en met samengeknepen billen houden we het allemaal scherp in de gaten en dan duurt zo’n tochtje lang voor je gevoel. Vlakbij de CP kun je in het moerasgebied flamingo’s spotten, maar dat is ons niet gelukt en rond 6 uur komen we dan terug bij onze camper. Als we zitten te eten komen de kinderen, eng verkleed, met de Spaanse variant van trick or treat en dan komen de eurocentjes die we hebben meegenomen goed van pas.

Dit bericht is geplaatst in Camperreis, vakantie. Bookmark de permalink.